Nawigacja
    Strona główna
    Serwis Informacyjny
    Wstecz
Życiorys
    Przybliżamy sylwetkę kandydata
Prawa Narodów
    Katechizm Kościoła Katolickiego
    Prawa Narodów - UE
    Jan Paweł II do
Polskiego Parlamentu
    O polskich wojskach
w okupowanym Iraku
    Prawa polskiej mniejszości
narodowej na Białorusi
    Uchwała autorstwa Jana Łopuszańskiego w sprawie praw polskiej mniejszości narodowej na Białorusi
Kontakt
    E-mail
    E-mail ze strony www
    Biura poselskie
    Webmaster

Książki:



Baner reklamowy:

Oświadczenie posłów Porozumienia Polskiego w związku z zamachem na wolność Narodu i na Konstytucję Rzeczpospolitej Polskiej

Sejm Rzeczpospolitej Polskiej, Warszawa, dn. 11 grudnia 2003 roku.

Na dzisiejszym posiedzeniu Sejmu RP Konwent Seniorów przyjął jednogłośnie i przedstawił Sejmowi do przyjęcia projekt uchwały w sprawie traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy. Sprzeciw wobec tego projektu wyraziły jedynie koła poselskie Porozumienia Polskiego i Ruchu Katolicko-Narodowego, żądając regulaminowej możliwości uzasadnienia sprzeciwu. W tej sytuacji prowadzący obrady Marszałek Marek Borowski zaproponował przyjęcie uchwały bez dyskusji. Głosy sprzeciwu wobec takiego projektu procedowania wyrazili poseł Antoni Macierewicz i składający to oświadczenie. Padła przestroga, aby nie procedować nad tym projektem pochopnie i odbyć debatę, ponieważ mamy do czynienia ze sprzecznością fragmentu tego projektu uchwały z Konstytucją RP.

Głos „za” przyjęciem uchwały bez dyskusji wyraził poseł Roman Giertych (LPR), informując, że projekt ten jest wynikiem jego zabiegów oraz argumentując, iż nie widzi on sprzeczności tego projektu z Konstytucją RP. Sejm ogromną większością głosów podzielił pogląd Marszałka Borowskiego i posła Giertycha w sprawie trybu procedowania, a następnie, przy czternastu głosach sprzeciwu, przyjął uchwałę proponowaną przez Konwent Seniorów.

W trzecim akapicie uchwały czytamy, iż „Sejm podkreśla także, że przyjęcie przez Polskę zarówno traktatu konstytucyjnego, jak i wszelkich zmian proponowanych do niego w przyszłości wymagać będzie zgody Rzeczpospolitej Polskiej, wyrażonej przez przedstawiciela Rady Ministrów w odpowiednich instytucjach europejskich, oraz przewidzianej prawem następczej procedury ratyfikacyjnej.”

Tym samym nie dopuszczając możliwości wyjaśnień prawnych, przyjęto uchwałę, która pozornie ma umacniać pozycję delegacji polskiej w Brukseli, a faktycznie daje ona sejmową zgodę na podpisanie traktatu, którego postanowienia będą w fundamentalny sposób sprzeczne z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej. Rzecz wymaga precyzyjnego objaśnienia.

Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej w Artykule 8 ustęp 1 stwierdza, że „Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczpospolitej Polskiej”. To kategoryczne stwierdzenie uzupełnia zapis Artykułu 188 punkt 1 Konstytucji RP, o badaniu zgodności umów międzynarodowych zawieranych przez Rzeczpospolitą Polską z Konstytucją RP przez Trybunał Konstytucyjny.

Tymczasem Artykuł 10 ustęp 1 Części I projektu Konstytucji dla Europy stanowi, że „Konstytucja (dla Europy) i prawo przyjmowane przez instytucje Unii w ramach wykonywania kompetencji jej powierzonych mają pierwszeństwo przed prawem Państw Członkowskich”.

Zachodzi oczywista sprzeczność tych dwóch norm, bowiem uznanie Konstytucji dla Europy za normę nadrzędną wobec prawa Państwa Członkowskiego, jakim ma zostać Polska na podstawie Traktatu Ateńskiego, wprost przekreśliłoby normę wyrażoną w Artykule 8 ustęp 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Co więcej, na podstawie wzmiankowanego Artykułu 10 Konstytucji dla Europy i w związku z Artykułem 11 ustępy 1 i 2 Części I tej Konstytucji, w zakresie tak zwanych „kompetencji wyłącznych” Unii Europejskiej oraz w zakresie tak zwanych „kompetencji dzielonych” Unii Europejskiej, w kwestiach, w których „Unia nie wykonała swej kompetencji lub postanowiła o zaprzestaniu jej wykonywania” - prawem nadrzędnym nad Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej staje się nie tylko sama Konstytucja dla Europy, ale także „prawo i akty prawnie wiążące” wydane przez Unię na podstawie jej Konstytucji.

Jest to tym bardziej znaczące, że w Artykule 17 ustęp 1 Części I Konstytucji dla Europy, w stosunku do postanowień zawartych w Części III tej Konstytucji, jest przewidziane „podjęcie odpowiednich środków”, jeżeli „Konstytucja nie przewidziała niezbędnych uprawnień”, a tym samym możliwe jest doposażenie Unii w kompetencje o nieokreślonym z góry charakterze, a ustanowione w tym trybie normy też będą nadrzędne w stosunku do Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Należy stwierdzić, że postanowienia projektowanej Konstytucji dla Europy, nie tylko prowadzą do niedopuszczalnego w świetle Artykułu 8 ustęp 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej uznania nadrzędności prawa unijnego nad Konstytucją RP, ale też prowadzą do generalnego przekazania (cessio generalis) kompetencji Rzeczpospolitej Polskiej w zakresie nieoznaczonym.

Rada Ministrów Rzeczpospolitej Polskiej, dążąc z poparciem większości sejmowej do podpisaniu traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy, działa w trybie Artykułu 90 ustęp 1 Konstytucji RP, stwierdzającego, że „Rzeczpospolita Polska może na podstawie umowy międzynarodowej przekazać organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu kompetencje organów państwowych w niektórych sprawach”. Ponieważ artykuł ten dopuszcza „przekazanie kompetencji w niektórych sprawach”, a zobowiązania wynikające z Konstytucji dla Europy skutkują przekazaniem generalnym kompetencji Rzeczpospolitej Polskiej na rzecz Unii, przyjęcie tego traktatu byłoby sprzeczne także z Artykułem 90 ustęp 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Do powyższych wniosków prowadzi wyłącznie literalna wykładnia norm Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zestawieniu z literalną wykładnią norm wynikających z projektu Konstytucji dla Europy. Wykładnia systemowa prowadzi do stwierdzenia sprzeczności Artykułu 10 ustęp 1 Części I Konstytucji dla Europy z dalszymi postanowieniami Konstytucji RP.

Stanowienie prawa jest podstawowym atrybutem władzy zwierzchniej w państwie, która na podstawie Artykułu 4 ustęp 1 Konstytucji RP „należy do Narodu”. Stanowienie prawa jest też podstawowym narzędziem działania na rzecz dobra wspólnego wszystkich obywateli w „państwie prawnym”, którym Rzeczpospolita jest na podstawie Artykułu 2 swej Konstytucji.

Uznanie nadrzędności zewnętrznego systemu prawnego nad Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej, która pochodzi od Narodu i która jest najwyższym prawem Rzeczpospolitej Polskiej, prowadzi w konsekwencji do pozbawienia Narodu władzy zwierzchniej i do przekazania zewnętrznemu bytowi politycznemu podstawowego narzędzia działania dla dobra obywateli, jakim jest stanowienie prawa. Uznanie takie jest tym samym zamachem na samą istotę suwerennego państwa i na wolność polityczną Narodu.

W tym miejscu Wicemarszałek Donald Tusk, powołując się na przekroczenie czasu pięciu minut przewidzianego w Regulaminie Sejmu na składanie oświadczeń, przerwał wystpienie posła Łopuszańskiego i w związku z wyczerpaniem porządku przewidzianego na dany dzień, zamknął obrady do dnia następnego. Dalsza część Oświadczenia poselskiego nie została w związku z tym wygłoszona z trybuny sejmowej.

Cel, którym jest pozbawienia Narodu władzy zwierzchniej, wynika także z zestawienia kompetencji expresis verbis przyznanych Unii w Konstytucji dla Europy.

Kompetencjami wyłącznymi Unii są nie tylko wspólna polityka handlowa, unia celna i ochrona biologicznych zasobów morza, ale także polityka pieniężna po przyjęciu euro przez Państwo Członkowskie oraz zawieranie umów międzynarodowych – nie tylko wtedy, gdy jej zawarcie zostało przewidziane w akcie ustawodawczym Unii, ale i wtedy, gdy „jest niezbędne do umożliwienia wykonywania przez Unię jej kompetencji wewnętrznych lub wpływa na akt wewnętrzny Unii” (Artykuł 12 Części I Konstytucji dla Europy).

Kompetencjami dzielonymi Unii, w zakresie których Państwa Członkowskie „mają kompetencję legislacyjną i mogą przyjmować akty prawnie wiążące”, ale tylko „w zakresie, w jakim Unia nie wykonała swojej kompetencji, lub postanowiła o zaprzestaniu jej wykonywania” (Artykuł 11 ustęp 1 Części I Konstytucji dla Europy), są między innymi „przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości” (Artykuł 13 ustęp 2), a zatem także wszystkie zagadnienia dotyczące gwarancji wolności ludzkich i obywatelskich, wymiaru sprawiedliwości oraz ścigania.

W ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa koordynacji (Artykuł 14) podlegają wszystkie dziedziny polityki zagranicznej oraz wszystkie kwestie związane z bezpieczeństwem Unii, w tym stopniowe kształtowanie wspólnej polityki obronnej” (Artykuł 15 ustęp 1), a na Państwa Członkowskie nakłada się między innymi obowiązek „wspierania aktywnie i bez zastrzeżeń wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa w duchu lojalności” (Artykuł 15 ustęp 2).

Wobec zamiaru tych niebywałych rezygnacji z praw Narodu – porównywalnych jedynie z haniebnymi dokonaniami sejmów rozbiorowych, należy wyraźnie powiedzieć: nikt – poza samym Narodem, do którego należy władza zwierzchnia i który w tym przypadku musiałby decydować w sposób przewidziany dla zmiany Konstytucji RP – nie jest uprawniony do prawnie wiążącego przekazania tej władzy zwierzchniej. Każda próba ominięcia stanowiska Narodu jest ze swej istoty – zarówno działaniem na rzecz pozbawienia Narodu wolności politycznej, jak zamachem na Konstytucję RP.

Nikt nie ma prawa podpisać traktatu łamiącego Konstytucję Rzeczpospolitej Polskiej i prawo Narodu do wolności politycznej.

(-) Mariusz Grabowski
(-) Jan Łopuszański
(-) Halina Nowina Konopka

adres tej strony znajomemu

W sejmie
    Integracja z UE [4]
    Integracja z UE [3]
    Integracja z UE [2]
    Integracja z UE [1]
    Wotum nieufności min. Cimoszewiczowi
Ze strony sejmowej
    Wypowiedzi
    Interpelacje
    Zapytania
    Oświadczenia
    Głosowania
Listy, polemiki
    List do członków Porozumienia Polskiego
    List do Romana Giertycha
    W Naszym Dzienniku- Polska oczekuje

wap.lopuszanski.pl

Porozumienie Polskie

WYDAWNICTWO POLWEN